Kuba - mieszkańcy

Kuba jako część wicekrólestwa nowej Hiszpanii została pozbawiona autonomii. Wśród blisko 11 mln mieszkańców wyspy nie ma już potomków jej rdzennego ludu - Arawak. Dzisiejsi krajanie to przede wszystkim potomkowie najeźdźców oraz murzyńskich niewolników, sprowadzanych z Afryki do pracy na licznych miejscowych plantacjach trzciny cukrowej, tytoniu oraz kawy. Językiem urzędowym na Kubie jest hiszpański, choć w szkołach uczy się także angielskiego. Grupy rasowe i etniczne występujące na wyspie to mulaci (51%), biali (37%), murzyni (11%) i Chińczycy (1%). W 1992 r. Fidel Castro doprowadził do zmian w konstytucji, dopuszczając prywatną działalność gospodarczą oraz swobodę praktykowania religii. Wielu kubańskich chrześcijan to członkowie kościoła rzymskokatolickiego, choć na wyspie nie brak także Świadków Jehowy i przedstawicieli innych wyznań. Lokalna, popularna religia Santeria jest specyficzną mieszanką animistycznych wierzeń Yoruba, elementów kultu Voodoo oraz obrzędów rzymsko - katolickich. Kubańska kultura to powód dumy dla tubylców. Są oni bardzo blisko związani ze swoimi tradycjami i zwyczajami. Wszyscy turyści, którzy są ich ciekawi, powinni odwiedzić tutejsze muzea. Diego Velázquez i inni hiszpańscy konkwistadorzy założyli siedem z najważniejszych miast na wyspie:

• Nuestra Señora de la Asunción de Baracoa,
• San Salvador de Bayamo,
• Santiago de Cuba,
• Santa María del Puerto del Príncipe (dziś znane pod nazwą Camagüey),
• Sancti Spíritus,
• Trinidad,
• San Cristóbal de La Habana (Hawana).

Podróż do każdego z nich to okazja do kontaktu z niepowtarzalną miejscową muzyką, tańcem i sztukami plastycznymi, które nie pozostały bez wpływu na światową spuściznę kulturalną. Na wyspie odbywają się liczne imprezy festiwalowe, związane z baletem, filmem i innymi dziedzinami sztuki. Kubańczycy są przyjaźni turystom, kochają taniec i muzykę. Dźwięki, znane z repertuaru Buena Vista Social Club, usłyszeć można tu na prawie każdym rogu ulicy.

Leave a Reply